Wojna Dwóch Róż
Wojna Dwóch Róż była konfliktem między Anglikami, który zrodził się między innymi z wyników wojny stuletniej. Trwała ona w latach 1455 - 1485. Bój w tej wojnie toczyli głównie dwa rody szlacheckie - Lancaster oraz Yorki. Obydwa miały na swoich herbach charakterystyczne róże - u pierwszych miała ona kolor czerwony, zaś u drugich biały. Stąd właśnie wzięła się nazwa tej wojny - Wojna Dwóch Róż. Za początek tej długiej bitwy uważa się masz na ród Lancasterów przez rycerzy Yorku. Chodziło o to, że Król Henryk VI chorował na ciężką przypadłość umysłową, co spowodowało, że ród Yorków czekał na niebywałe przejęcie tronu. Kiedy jednak Małgorzata Andegaweńska urodziła niespodziewanie syna. KIedy ogłoszono że to właśnie on będzie władcą tronu i zasiądzie na nim niedługo po tym, kiedy dorośnie, Yourkowie postanowili się zbuntować. Właśnie ten bunt był zapalnikiem wojny domowej. Doradcy Henryka VI postanowili go zdradzić i przez to został zdjęty z tronu, a jego miejsce zajął członek rodu Yorków, czyli Edward IV. Kiedy doradca-zdrajca uznał, że Yorkowie nie okazują mu należytej wdzięczności, postanowił przejść na stronę Lancasterów i namówić tamtejszy ród do walki o panowanie nad Anglią. Tak rozpoczęła się Wojna Dwóch Róż.